پیش بینی دیپلمات فرانسوی از توافق ایران و آمریکا/ کشورهای حوزه خلیج فارس با هرگونه جنگ مخالفت دارند چون...
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از شفقنا، ژرار آرو معتقد است واشنگتن در مقطعی که سرکوب خشونتآمیز اعتراضات داخلی در ایران جریان دارد، مسیر مذاکره با تهران را به جای مداخله مستقیم نظامی برگزیده است؛ آن هم در راستای اهداف مشخصی که به برنامه هستهای و موشکی این کشور مربوط میشود.
آرو که بیش از سه دهه در دستگاه دیپلماسی فرانسه فعالیت داشته و بالاترین درجه دیپلماتیک یعنی «سفیر فرانسه» را کسب کرده است، توضیح میدهد که دولت کنونی آمریکا علاقهای به ترویج دموکراسی در خاورمیانه ندارد و حتی آشکارا از سیاستهای «تغییر نظامها» ابراز انزجار میکند. به گفته او، نمونه ونزوئلا نشان میدهد که دولت ترامپ کمترین علاقهای به صدور دموکراسی ندارد.
وی میافزاید این رویکرد مبتنی بر درسهای سخت مداخلات پیشین در عراق، لیبی و سوریه است که درهای هرجومرج و تروریسم را گشود. آرو اشاره میکند که ترامپ ثبات را ترجیح میدهد، بهویژه در شرایطی که جایگزین سیاسی قابل اعتمادی در ایران وجود ندارد. از اینرو، نویسنده معتقد است «انتظار نمیرود ترامپ وارد مسیری شود که نه با تحلیلهایش سازگار است و نه با باورهایش».
در خصوص گزینه نظامی، این سفیر پیشین استدلال میکند که نیروی هوایی به تنهایی، هرچقدر هم گسترده باشد، نمیتواند نظامی را که توانسته در برابر حملات قبلی دوام بیاورد و تأسیسات خود را در زیر زمین بازسازی کند، سرنگون سازد. آرو معتقد است مداخله نظامی بدون نیروهای زمینی به نتایج سیاسی ملموسی نخواهد انجامید و میگوید: «هیچکس تنها با ابزارهای هوایی جنگی را پیروز نمیشود، و محتملترین سناریو در صورت بمباران، صرفاً افزایش رنج مردم خواهد بود.»
مقاله همچنین به فشارهای منطقهای برای مهار گرایش نظامی ترامپ اشاره میکند؛ بهگونهای که کشورهای حوزه خلیج فارس با هرگونه مداخله مخالفت دارند، زیرا از واکنش مستقیم ایران بیم دارند. در همین حال، متحدانی همچون رئیسجمهور ترکیه رجب طیب اردوغان نیز در تلاشاند از تشدید بحران جلوگیری کنند.
آرو در پایان نتیجه میگیرد که ترامپ «ماجراجو» به معنای نظامی کلمه نیست، بلکه همواره به دنبال پیروزی کمهزینه و با نتایج تضمینشده است. او تأکید میکند: «حمله به ایران نیازی را برای ترامپ برآورده نمیکند که بتواند پیروزی آشکاری بدون خسارت به دست آورد.»
بر اساس این دادهها، نویسنده پیشبینی میکند که در نهایت صحنه به توافق هستهای جدیدی با «لباسی متفاوت» خواهد انجامید که شباهت زیادی به توافق سال ۲۰۱۵ دارد؛ توافقی که ترامپ پیشتر آن را لغو کرده بود. به باور او، تهران ممکن است از تمایل واشنگتن برای پرهیز از جنگ بهره بگیرد و امتیازهای فنی ارائه دهد، و ترامپ نیز تا زمانی که سقوط نظام هدف آمریکا نباشد و در کوتاهمدت دستیافتنی به نظر نرسد، بدون تردید همان توافق پیشین را به عنوان «پیروزی جدید» خود معرفی خواهد کرد.
