روایت ۴۰ روز زندگی زیر سایه موشکها | حال و هوای تضادگونه عید در تهران؛ روزهای دلپذیر و اضطراب شبانه
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از سازندگی، نهم اسفندماه سال گذشته در تقویم سیاسی ایران تنها یک تاریخ نیست؛ نقطه عزیمت تهران به دورانی بود که شاید تنها در خاطرات خاکگرفته نسل دهه ۶۰ زنده بود.
جادوی عادیسازی در خیابانهای پایتخت
از همان روزهای نخست درگیری، راهبرد مدیریت شهری در تهران بر یک اصل نانوشته استوار بود: «ردپای تخریب نباید بر چهره شهر بماند». با وجود آنکه شبهای تهران با غرش ممتد پدافند و اصابتهای پراکنده به لرزه میافتاد، اما سپیدهدمان، چهره دیگری از شهر نمایان میشد.
آمارها سخن میگویند: سهم تهران از زخمهای جنگ
بر اساس گزارشهای میدانی و اظهارات سخنگوی شهرداری تهران، ابعاد خسارات مادی در پایتخت قابلتوجه است. تهران با سهمی حدود یکسوم از کل خسارات کشوری، در صدر مناطق آسیبدیده قرار گرفت.
زندگی زیر سایه پدافند؛ از کافه تا تجریش
اما تهرانِ روزهای جنگ؟ بیش از آنکه با آمارها شناخته شود، با اتمسفر غریبش در یادها میماند. پایتخت در این بازه زمانی، تضادی آشکار را تجربه کرد؛ آسمان صاف و هوای دلپذیر بهاری در کنار اضطراب شبانه.
غرب ایران؛ ردیف دوم ایستادگی
اگرچه تهران ویترین این مقاومت شهری بود، اما استانهای غربی نیز فشاری مشابه و حتی در برخی شاخصها سنگینتر را تحمل کردند. کرمانشاه با ۱۳ هزار واحد، کردستان با ۸ هزار و ایلام با ۷ هزار واحد آسیبدیده، در صف اول خسارات قرار داشتند.
تهران؛ ایستاده در میانه آتشبس
اکنون که تهران در آرامشِ موقتِ آتشبس دو هفتهای نفس میکشد، میتوان با دقت بیشتری به آنچه گذشت نگریست. موفقیت پایتخت در حفظ چهره شهری، تنها مدیون بودجه و لجستیک نبود؛ بلکه حاصل عملکرد دقیق نیروهای امدادی و خدماتی بود که اجازه ندادند «ترس» در سیمای فیزیکی شهر رسوب کند.
ارسال نظر